Op mijn laatste dag in Rome stond ik al vroeg voor de poorten van het Vaticaan om de vele kunstschatten in de Vaticaanse musea te bewonderen. Ik was niet de enige die hoopte de meute voor te zijn, met als gevolg dat ik alsnog in een lange rij terechtkwam en na ca. 70 minuten naar binnen kon. Overigens is dat nog best snel. Tijdens het wachten de nimmer aflatende afleiding waar ik inmiddels bijna (bijna!) aan gewend ben: tientallen gidsen die je een tour door de musea aanbieden in het Engels, Italiaans danwel Russisch, handelaren met allerlei prullaria (parasols, flesjes water, 15 ansichtkaarten voor een euro) en bedelaars. In Rome liggen de bedelaars letterlijk op straat, of nemen een biddende houding aan. Ik heb twee jaar in een afkickkliniek gewerkt en weet dat het weinig zin heeft om "mensen van de straat" iets te geven. Toch blijft het treurig.
Het toeristje spelen gaat me na 2,5 week Italie al beter af en dus volgde ik gedwee de meute linea recta naar misschien wel het hoogtepunt van alle kunstschatten en rijkelijk versierde zalen: de Sixtijnse Kapel (Capella Sistina). Niemand kan je echt voorbereiden op wat je daar te zien krijgt. Het is werkelijk een enorm imponerende zaal en de gedachte dat één man al die fresco's en schilderingen geconcipieerd heeft, Michelangelo, is nauwelijks te bevatten. De goede man heeft jarenlang op een stellage gewerkt om die schitterende plafondschilderingen te kunnen maken, wat een genie! Overigens schijnt Michelangelo van de herenliefde geweest te zijn, ik noem het maar even. De grote hoeveelheid toeristen in één ruimte zorgt overigens wel voor problemen; vlakbij mij viel een oudere Amerikaanse dame flauw. En wat is dat toch met al die Aziaten?! (ik zeg "Aziaten" omdat ik niet zeker genoeg van mijn zaak ben om hen als "Chinezen", danwel "Japanners" of "Koreanen" te bestempelen). Je komt die mensen echt overal tegen, altijd in groepen, altijd maar foto's nemend. Enfin, ik ben rustig door de overige zalen van de Musei Vaticani gewandeld en probeerde alle kunstschatten in me op te nemen. Een mens kan maar een bepaalde hoeveelheid indrukken verwerken, en mijn hoofd vulde zich al snel met alle marmer, goud, schilderijen, borstbeelden, fresco's, sculpturen, sarcofagen en wat dies meer zij. Een ongelooflijke rijkdom, die de katholieke kerk -ahum- toch niet altijd even eerlijk verkregen heeft (remember the aflaten?). Overigens las ik vandaag dat het verdrag dat de paus sloot met Mussolini (sì, Mussolini!) om de soevereiniteit van La città del Vaticano te waarborgen, gepaard ging met een grote som geld. Klinkt een beetje alsof Il Duce niet wilde dat Il Papa bepaalde activiteiten in het Italië van de jaren 1930 en 1940 zou veroordelen. Of ben ik nu weer te cynisch?
In een enorm en rijk museum als het Vaticaan gaan de uren snel. 's Middags ben ik naar de Sint Pieter (San Pietro) gegaan, die wilde ik graag ook van binnen bekijken. Ik schat dat er een rij stond van ongeveer 50 meter, bijna tot voorbij de zuilengalerij die het plein omsluit. Na een half uur was ik echter al binnen. Volgens mij wordt zelfs de meest overtuigde atheist nog geraakt wanneer hij de grootste kerk van het christendom betreedt. Ik betrapte mezelf er op, dat ik een kruis sloeg. Ook hier een enorme rijkdom, die zich nauwelijks in woorden laat vatten. Gelukkig waren er ook hoekjes voor meer contemplatieve momenten.
In een overmoedige bui besloot ik dat ik ook de dom wilde beklimmen, ook al liep ik al dagen op blaren, was ik moe en heb ik last van hoogtevrees. De keuze was tussen 551 treden, of de lift nemen en dan alsnog 320 treden. Ach, die 2 euro extra gunde ik de paus wel. Langs steile trappetjes en erg nauwe gangetjes ging het naar boven. Vlak voor me liep een Deens gezin, met een zoontje dat in tranen was en het liefst gewoon weer naar beneden wilde. Vi er nesten framme, zei ik nog, maar het hielp weinig. Eenmaal boven heb je een werkelijk schitterend uitzicht over la città eterna; ik heb veel mooie foto's gemaakt. Het leukste moment van de dag was nog wel de aanblik van een enorme reclameposter voor L'osservatore Romano, de krant van het Vaticaan, met de slogan "Leggi anche tu ogni giorno il Giornale del Papa" (Lees ook (jij) iedere dag de krant van de Paus)! (zie foto, en vergeet niet het filmpje van de proefrit van Il Palio onder "Video's")
Woensdag vlieg ik alweer vroeg terug naar Nederland met zijn tulpens, molens, voetbalverdriet en wateroverlast. Tijdens deze 2 weken in Italië heb ik veel Italiaans geleerd, mooie plekken gezien, bijzondere mensen ontmoet en genoten van cappuccino con una pasta. Ook heb ik wat meegekregen van de Italiaanse volksaard, die voor mijn gevoel erg anders is dan de Nederlandse en waaraan ik nog niet helemaal gewend ben. Om Italië echt te kunnen doorgronden, moet ik dus weer terug. Had ik nu toch maar wat geld in de Trevi-fontein gegooid .. Ach, met een beetje vertrouwen: ci vediamo!
Ciao da Appingedam,
Roald
